لانه کاغذی

خیلی تار می دیدمش .اصلا شبیه آدم ها نبود. چشم های بزرگ بسیار تیره داشت و نوعی یال، که از نور ساخته شده بود.وقتی حرف می زد، حرکت دهانش را نمی دیدم.اما کلماتش را حس می کردم.مثل نسیم صورتم را نوازش می کرد و کاملا حرف هایش را می فهمیدم.داستان نوجوانان