آن سوی میز

شاید جالب باشد نظر دیگران را در مورد خودمان از زبان خاطره­ هایشان درک کنیم. در خاطره پردازی انسان سعی می­کند برای جذاب ­تر کردن نوشت ه­ایش از چیزهایی یاد کند که تا کنون از چشم و گوش دیگران مخفی بوده است.
کشف نگاه سیاست­ های آمریکایی در قالب خاطره، زاویه دیدی تازه است که خواندن آن می ­تواند جذاب و شگفت ­انگیز باشد. خصوصاً که راویان آن هفت نفر از برترین سیاستمدران بزرگ آمریکا باشد که با توجه به نوع کارشان درگیر مستقیم سیاست­ های آمریکا در قبال جمهوری اسلامی ایران بوده ­اند.
«آن سوی میز» خاطرات افرادی چون «هیلاری کلینتون، جان کری، اوندی شرمن و…» است که به رسم دیگر سیاستمداران به نوشتن خاطرات کاری خود پرداخته ­اند. هرچند این خاطرات عاری از تصویرسازی­ های قهرمانانه و نمادین تعهد نیست اما در بسیاری موارد پرده از تفکرات غیرعلنی آنان برمی­ دارد و شناخت درست­ تری از آن­ها را به مخاطب ارایه می­دهد. نگاه دلهره­ آور و حساس سیاست خارجی آمریکا باعث شده است که بار عظیمی از این خاطرات متوجه جمهوری اسلامی ایران گردد. از این رو کتاب «آن­ سوی میز» می­تواند برای خواننده ایرانی جذاب و قابل توجه باشد.
«وندی شرمن» در قسمتی از خاطرات خود فضای گفتگوی خصوصی «ظریف» و«جان کری» را این­گونه توصیف می­کند:
«…درحالی که کری و ظریف داخل اتاق مشغول صحبت بودند، من به همراه عراقچی، روانچی و حسین فریدون برادر رییس­ جمهورر وحانی، نیم ساعت پشت دراتاق کوچکی که ظریف و کری در آن مشغول صحبت بودند، ایستاده بودیم. هردو مرد سرحال و پرچانه هستند و کری بیش از هر دیپلمات دیگری در سطح خودش، به قدرتِ روابط شخصی اعتقاد دارد. هردو نفر انگیزه زیادی برای دست یافتن به توافق داشتند. بیرون از اتاق ما چهار نفر نگران ایستاده بودیم، گاه گاه صحبت می­ کردیم و دراین فکر بودیم که این دو وزیرتا کجا پیش خواهند رفت… .»
دقت دربیان حوادث و اتفاقات سیاسی خاطره­ نویسان این کتاب می­تواند فضای قابل برداشتی به مخاطب جهت درک معادلات سیاسی موجود بدهد و ذهن او را در مورد تحلیل اخبار سیاسی از این دست، بازتر کند.