روان درمانی اگزیستانسیال

کتاب روان‏ درمانى اگزیستانسیال هم راهنمایى براى درمان گران است و هم نوعى درمان به‏ شمار مى‏ رود. هركس كه آن را بخواند، عمیقاً تحت تأثیر قرار مى‏ گیرد و خردمندتر مى‏ شود انگار چندین ساعت به گفت‏ وگو با كسى نشسته كه عزمش را براى عبور از ژرف‏ ترین مشكلات بشرى جزم كرده است.
داستایفسكى، تولستوى، كافكا، سارتر، كامو و بسیارى دیگر با نویسنده هم‏ آوا شده‏ اند تا از دلواپسى‏ هاى غایى بشر بگویند.
مخاطبان اصلى كتاب، دانشجویان و روان‏ درمان گران بالینى‏ اند ولى به‏ دلیل سبک قابل فهم و عارى از اصطلاحات تخصصى‏ اش، براى خواننده‏ ى معمولى نیز قابل درک و بسیار جذاب است.
یالوم پس از نوشتن این كتاب و براى بسط نظریه اگزیستانسیال بود كه به ابزار داستان روى آورد و آثارى چون «و نیچه گریه كرد» و «مامان و معنى زندگى» را خلق كرد. او خود روان‏ درمانى اگزیستانسیال را كتاب مرجع تمامى آثارى دانسته كه پس از آن به رشته تحریر درآورده است.
اروین یالوم که آثار و مطالعاتش از دهه ی 1970، خدمت بزرگی به روان درمانی اگزیستانسیال کرده، پیشینه، تحلیل و چارچوبی برای این درمان موثر فراهم ساخته است. این کتاب، حول محور چهار موضوعی می چرخد که یالوم آن ها را «چهار دغدغه ی غایی زندگی» (مرگ، آزادی، انزوای اگزیستانسیال و بی معنایی) می نامد و به تشریح معنای این دغدغه ها و مشکلات ناشی از هر کدام به هنگام مواجهه ی بشر با آن ها می پردازد. یالوم نشان می دهد چگونه این دغدغه ها در شخصیت افراد و آسیب شناسی روانی نمود پیدا می کنند و چگونه می توان درمان را به واسطه ی فهمیدنِ آن ها مؤثرتر ساخت. یالوم با استفاده از تجربیات بالینی، تحقیقات مبتنی بر تجربه، فلسفه و آثار ادبی بزرگ، کتابی کامل و جامع را به رشته ی تحریر درآورده است.
اروین یالوم در سیزدهم ژوئن 1931 در واشنگتن دی سی آمریکا به دنیا آمد. در سال 1956 دکترای پزشکی خود را از دانشکده پزشکی بوستون دریافت کرد و در سال 1960 نیز در رشته ی روانپزشکی فارغ التحصیل شد و از سال 1963 فعالیت آکادمیک خود را در دانشگاه استنفورد آغاز و الگوی روانشناسی هستی گرا یا اگزیستانسیال را پایه گذاری کرد. یالوم نوشتن را با مقاله نویسی برای مجلات علمی شروع کرد و علاوه بر تألیف کتب دانشگاهی چندین رمان نیز در حوزه ی روان درمانی منتشر کرد. جایزه ی انجمن روان پزشکی آمریکا در سال 2002 به یالوم اهدا شد. از آثار یالوم می توان به «روان درمانی اگزیستانسیال»، «و نیچه گریه کرد»، «هنر درمان»، «مامان و معنی زندگی» و «درمان شوپنهاور» اشاره کرد