زلزله ای که آرام گرفت

لذتی داشت فحش دادن روی دوچرخه. لذتی که فقط یک بچه هشت ساله می فهمد. اینکه دست هایت را از روی فرمان ول کنی، مثل یک پادشاه بی خیال در خیابان های رهنان ویراژ بدهی مستقیم زل بزنی در چشم آدمی که بی خبر از دنیا از کنارت می گذرد و بعد، ناگهان دهان باز کنی و آبدارترین فحشی را که یاد گرفته ای مثل یک سیلی نامرئی در صورتش بکوبی تا بخواهد به خودش بیاید تو آن قدر رکاب زده ای که فقط نقطه ای در دور دست شده ای.