رستاخیز

در پایان دهه 1880 و در طول دهه 1890، تالستوی بر روی یکی دیگر از آثار پر ارج خودکار وصل میکرد- رمان رستاخیز، در این اثر دیگر خبری از بهشت خانوادگی، که اصل نظام دهنده آثار طولانی او بود، نیست. اکنون توجه او بر جامعه ی متمرکز شده است که از بالا تا پایین در حال از هم پاشیدن است. صحنه هایی که تالستوی نگاه تازه گسترده اش را متوجه آنها میکند. این بار روستاهای ویرانه، دادگاه ها بیدادگر، زندان ها، و جاده تبعید به سیبری هستند.
تالستوی در سال های پایانی عمرش «نزار دوم» لقب گرفته بود، زیرا حکومت بیم داشت که حتی کوچکترین تعرضی به او بکند. او در روسیه، به استثنای شخص تزار، یگانه کسی بود که می توانست هرچه دلش میخواهد بگوید و در امان باشد . او ناین آزادی را با قدرت قلمش و نمونه وار زیستنش به دست آورده بود. زمانی که او قلم به دست گرفت تا درباره تزارها بنویسد، چنانکه گویی اشخاصی همتراز خود او هستند، ثابت کرد که نوشتن می تواند، هماهنگونه که خود رویایش را داشت، قدرتی حقیقی در این جهان باشد.