و کسی نماند جز ما

رو تختی که تو اتاق مهمان اطلسه دراز کشیدم، زل زدم به سقف. یه تخت معمولیه. در واقع، خیلی راحته؛ ولی انگار رو سطح آبم. یا شاید یه قایقم که وسط دریا رها شده و موج‌های بزرگ منو بالا می‌برن و هرکدوم یه چیزی همراه‌شون دارن. بعضیاشون موج خشم. بعضیا موج اشک. بعضیا موج خواب. -از متن کتاب-