پدیدار شناسی دین

پدیدارشناسی دین رهیافتی است با اهمیت فراوان در دین پژوهی معاصر که به لحاظ تاریخی محصول تلفیق دو جریان فکری – پژوهشی در قرن نوزدهم بوده است؛این دو جریان عبارتند از پژوهش علمی در باب دین و دیگری روش پدیدارشناسی هوسرلی. این دو در پی آرمان بلند روشن نگری ظهور کرده اند: آرمانِ علمی اندیشیدن؛ این که معرفتی معرفت است که همچون علم قابل عرضه باشد. به تَبَع همین آرمان که از پایگاه معرفت شناسی کانتی تقویت می شد، موضوعیت بخشیدن، بررسی روشمند و تعیین حدود معارف درجۀ اوّل امکان یافت.