از نیستان و… دیگرستان (مجموعه داستان)

دست بلند کرد و ظریف و دخترانه گفت:«پارک دانشجو.» نگه داشتم.مانتوی کرم روشن پوشیده بود با روسری ژرژت قهوه ای.موهای مش کرده زیتونی اش به اندازه یک کف دست از روسری بیرون بود و به سمت بالا خمیده بود.کلاسوری در دست داشت و عینک تیره ای که حالا وقت غروب دیگر به کارش نمی آمد. وقتی سوار شد یک دکمه ی دیگر مانتویش را هم از پایین باز کرد که راحت تر بنشیند و احتمالا استرچ سرخابی اش را هم بیشتر به رخ بکشد و گفت:«لطف کردین.»گفتم:«خواهش می کنم.البته من پارک دانشجو نمی رم ولی تا…» حرفم را برید و گفت:«چه بهتر!منم پارک دانشجو نمی رم.»