اسکار و خانم صورتی

کتابِ خوب، ما را رشد و پر وبال می ­دهد، راه پرواز نشان می­ دهد؛ به زمان ارزش داده و جهان را بزرگتر از آنچه هست می نمایاند. «اریک اما نوئل اشمیت» که شایسته لقب «عارف فرانسوی»  است در کتاب «اُسکار و خانم صورتی» ما را به نوعی با مفهوم جاودانگی آشنا می ­سازد.
در این کتاب، کودکِ داستان، نمادی از انسان در راه مانده است که با سرطان و روزهای رو به نابودی، دست و پنجه نرم می ­کند و بیشتر از دوازده روز تا پایان عمرش زمان ندارد. نویسنده ما را با چالش برخورد با فرصت کوتاه از یک زندگی تازه شروع شده و نوپا روبرو می ­کند. او تلاش می ­کند به مخاطب مسیر طولانی زندگی کردن را با شیوه درست اندیشیدن بیاموزد. «مامی رز» پرستاری با لباس صورتی عهده­ دار عبور دادن انسان کودک از یک بحران حتمی است. او سعی می­ کند عمر دوازده روزه­ ی بیمارش را به کیفیتی برابر 120 سال برساند.
این داستان با نوشتن نامه ­های کودک بیمار به خدا ادامه می ­یابد و پرستارصورتی ما فلسفه را مثل یک رایحه در مشام و ذهن کودک جاری می­کند. او سعی می­کند ذهن کودک را وسعت بیشتری داده و گذر زمان را تحت سیطره­ ی نیروی فکری قرار دهد. نمادگرایی کتاب را می­ توان از نام کتاب که شامل صفاتی از دو شخصیت داستان است حدس زد. نمونه­ ای از گفتگوی صمیمانه­ ی کودک با خدا را که در این کتاب آمده می ­خوانیم:
«… اگه وقت داشتی ترتیب دو سه تا کار رو برام بده، برات تعریف می­ کنم: بیمارستان یه جای خیلی باحاله ؛ پر از آدم بزرگای خوش اخلاقِ صدا بلند، پر از بازی و خانم صورتی­ هایی که می­ خوان بچه­ ها رو سرگرم کنن و دوست­ هایی که همیشه دم دست­ند؛ مثل جزغاله، انشتین و پاپکورن.
خلاصه بیمارستان پایه ­ست اگه مریضی خوشحالت کنه؛ اما من دیگه خوشحال نمی ­شم؛ از پیوند مغز استخوانم تا حالا احساس می­کنم که دیگه خوشحال نمی ­شم.»
این صمیمت گفتار کم کم و هرچه به سمت انتهای کتاب پیش می­رویم مفهومی ­تر و عمیق­ تر می­ شود. لذت خواندن این کتاب فراموش نشدنی است.