بابا گوریو

در سال 1833، یک سال پیش از نگارش باباگوریو، تئوفیل گوتیه از این و آن می‌پرسید: «آیا شما بالزاکی‌اید؟» این سؤال همین امروز هم پرسیدنی است و می‌تواند به نوعی ملاک تشخص تجـربه‌ی فرد باشد. شهرت و عظمت یک نویسنده در این نیست که در حافظه‌ی ما به زندگی ادامه بدهد ــ که چندان از خطـر فراموشی دور نیست، در این است که اثرش درون ما را چنـان اشغـال کرده باشـد که انگار امیدوار باشیـم ذهن مـا را درباره‌ی خودمان روشن کند، کلیـد معمای زندگی‌مان باشـد، تا ژرفـای ناشناختـه‌ی روان‌مان نفـوذ کند و بخش‌های گنگ و تاریک‌مان را بیرون بکشد و به روشنایی بیاورد. باباگوریو چنین کتابی است، و این‌که گاهی گفته می‌شود «چکیده‌ی بالزاک است» گزافه نیست. بعید است کسی پس از خواندنش «بالزاکی» نشود.