به زبان مادری گریه می‌کنیم

«بیگانه ترین بیگانه کسی است که به زبانی دیگر می نویسد چون بیگانگی او مضاعف است بیگانگی ناشی از نوشتن که خیانتی است به جهان) و بیگانگی ناشی از نوشتن به زبانی که زبان مادری اش نیست که خیانتی است به کلام اما شاید تنها رستگاری ،ممکن در همین خیانت به زبان رگ و ریشه باشد. چون خوب که نگاه کنی میبینی نویسنده به برکت همین خیانت است که نویسنده میشود او از زبان مادری اش فاصله میگیرد و زبانی را میپذیرد که زبان خودش نیست: زبانی بیگانه، زبانی بدون اشک او از زبان مادری اش دست میشوید تا از گریه دست شسته باشد و از گریه دست میشوید چون فقط وقتی گریه را بس کنی میتوانی بنویسی