تابلو

یونسکو با بن‏‌مایه قراردادن خلأ هستی و اضمحلال وجود آدمی و با نمایش گسیختگی کلام در آثار نمایشی‏‌اش چهره‌ی نویسنده‏‌ای آبسورد به خود گرفت و به یکی از نمایش‌‏نامه‌‏نویسان سرآمد تئاتر آوانگارد فرانسه در قرن بیستم بدل شد.
تابلو نمایش‏نامه‌‏ای تک‌‏پرده‌‏ای است که در آن نقاش می‏‌خواهد تابلویش را به مرد چاق که تاجری رند و نابکار است بفروشد. شخصیت‏‌ها عمق روان‌شناختی ندارند و بُعد اجتماعی که یونسکو به آن‏ها می‏‌دهد کاملاً تصادفی است. آدم‏‌های این نمایش اراده‏‌ای از خود ندارند و صحبت و رفتار و احساسات‏‌شان برای تحقق آرمان مرد چاق است. از این رو، مدام عقایدشان سرکوب می‏‌شود. مرد چاق نماد تنهایی انسان است، که بین دو حد نهایی ــ نهایت و بی‏نهایت ــ به دام افتاده است و نه التیام می‏‌یابد و نه تسکین. او در پی ارزش مطلق در زندگی خویش می‏‌گردد و ناخودآگاه دنبال بُعد گمشده‌‏ای است که هرچقدر پیش می‏‌رود بیشتر از آن دور می‏‌شود. برای رهایی از بُعد محدود و ناخواسته‌‏ای که در خود سراغ دارد دست به دگرگونی در جهان اطراف خود می زند ولی این جست‏‌وجوی خوشبختی به هیچ می‏‌انجامد و بهشت گمشده‌ی او همیشه باقی می‏‌ماند. تنها چیزی که می‏‌تواند نارضایتی را از او دور کند جست‌‏وجوی آرمانی برتر در زندگی است: زیبایی. اما همیشه در حاشیه‌ی جهان به بیگانه‌‏ای می‏‌ماند و دستش به زیبایی آرمانی‏‌اش نمی‏رسد.
از متن کتاب:
نقاش: اول یه نگاهی به این تابلو بندازین، اون‏وقت به من بگین نظر شما رو جلب می‌‏کنه یا نمی‏‌کنه، این‏طور نیست… اول باید به دل شما بشینه.
مرد چاق: فقط تو چارچوب یه سری محدوده‌‏های مالی می‏‌تونه نظر منو جلب کنه. این یه اصله دوست من، باور کنین یه اصله.