شیطان در خانه

اشک راحتم نمی گذاشت.
معابر شلوغ و درهم بودند.
درختان به نظرم مرده و بی رنگ و رو بودن.
مردم مثل کرم در هم میلولیدند و از هم سبقت میگرفتند.
دمشق در نظرم دیگر آن شهر قبلی نبود. چه نقشه هایی کشیده بودم.
به یاد او افتادم که در لحظه های آخر با خشم و ناتوانی نگاهم میکرد.
صدایش در گوشم میپیچید((به خدا قسم، جانشینی بعد از من نخواهی یافت.فریب خوردی. خدا تو را و او را با عذاب خود خوار کند!))