نهنگی که یونس را خورد هنوز زنده است

تازه‌ترین رمانِ سعید محسنی نامی عجیب دارد، نهنگی که یونس را خورد هنوز زنده است. این عجیب ‌بودن در بافت رمان نیز چنان جا گرفته که ما را با رمانی متفاوت روبه‏رو می‌کند. محسنی که کتابِ قبلی‏اش، دختری که خودش را خورد، با اقبالِ خوبی روبه‏رو شد در این رمان زبانِ طنزآلود و روایی‌اش را حفظ کرده و درباره‌ی مردی می‌نویسد که جهان بر او تنگ آمده. او در یک کتابخانه‌ی عمومی کار می‌کند؛ کتابخانه‌ای فقیر، کم‌مراجع، خاک‌گرفته و درعین‌حال در حالِ پوسیدن. او باید فرمایشاتِ همکاری را هم که مدام در حالِ تنگ‌تر کردنِ این فضاست تحمل کند. در کنار خاکِ پارکی که حوالی کتابخانه است، تنهایی و بی‌کتابی کتابخانه و از آن مهم‌تر، جهانی که مملو از جنون شده. در این فضا روزی دختری برای گرفتنِ کتاب وارد این کتابخانه می‌شود اما ماجرا آن‏جوری که احتمالاً فکر می‌کنید پیش نمی‌رود!… محسنی در رمانش موقعیتی ساخته طنزآلود و مملو از احساسِ زجر و تک‌افتاد‌گی برای کسی که چنبره‌ی مفهوم این کتابخانه‌ی نفرین‏شده در حالِ بلعیدنش است… مثلِ یک نهنگ… یک رمانِ متفاوت و خواندنی.