پریشان موی و خاک‌ آلود

« پريشان موي خاك آلود» نوشتۀ « سيد محمد علي فتاح زاده»، شرح حديثي از امام رضا(ع) است كه  در مورد امام حسين و قيام او آن حضرت، خطاب به “ابن شبيب” يكي از ياران ايشان بيان شده است. در اين حديث امام رضا(ع) به بهانۀ اول ماه محرم الحرام صحبت روشنگرانه اي با ريّان بن شبيب دارد كه در واقع معرفت نامه اي كامل نسبت به واقعه عاشورا و قيام امام حسين(ع) است. اين روايت علاوه بر بيان معرفتي نسبت به قيام حسيني، به گونه اي روضۀ غم انگيزي  است كه از زبان امام رضا(ع) صادر شده است.
نويسندۀ كتاب سعي كرده است به جنبۀ محتوايي و اشارات شناختي حديث پرداخته و نكات تازه اي از اين حديث شريف را كه در زندگي روزمره به آن برمي خوريم و باعث ايجاد سؤال مي شود روشن كند. بر همين اساس در ترجمه متون عربي تلاش شده است تا مفهوم در اولويت قرار گرفته و ترجمه تحت اللفظي مورد توجه قرار نگيرد.
كتاب از نظر ساختاري به ده بخش اصلي يعني ده “فانوس” تقسيم شده كه در هر بخش به مفاهيم استفاده شده از  روايت اصلي مانند: دعا و اهميت آن، كفران نعمت هدايت و حرمت شكني قرآن و نبي خدا در ماه حرام، اختصاص گريه و اشك بر حسين(ع)، بزرگترين مصيبت، امتحان و عبرت هاي عاشورا، مفهوم گريه آسمان، نتايج اشك بر حسين(ع)، اهميت زيارت امام حسين(ع)، جايگاه نيت، شرط اسلام و ايمان و… اشاره شده است.
بخش نهايي كتاب به مباحث سندي و رجالي حديث مي پردازد و به تواتر حديث و وثاقت رواياني چون مرحوم شيخ صدوق، محمد بن علي ماجيلويه، …. و ريّان بن شبيب پرداخته و در نهايت نتيجه گيري مي نمايد.
«… خصوصيت پناهگاه اين است كه وقتي به آن پناه مي بري، احساس آرامش و امنيت در قلبت ايجاد مي شود.
اگر انسان مؤمن، خود را در معرض آفات و بليّات  بداند، هميشه و درهمه حال، دست به دامن آن ها خواهد ماند و در پي اين پناه آوردن، روياروي او گوش شنوايي است كه مي داند صدايش را در همه حال مي شنود و مي تواند پاسخ تو را بدهد.
شايد مهم ترين صفتي كه يك “پناه” در مشكلات بايد داشته باشد…»