اشک‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های روی صورتم را پاک می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنم و دست مردانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اش را می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گیرم. نرم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تر شده؛ نگاهش همان نگاه آشنای پدرانه شده. می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گویم: